|
 اتفاق بسیار بزرگتر از از آن است که در ابتدا به نظر میآید. حتماً به خاطر دارید که چند سال پیش جوان انیماتورنمای(!) هنرمندی فیلمی از بوزتو را برداشت، تدوینی دوباره کرد (حذف تیتراژ) و سپس به نام خود و دوستانش مزین نمود. او این فیلم را در جشنوارهی فیلم کوتاه تهران شرکت داد و همه را شگفتزده کرد. برگزارکنندگان شادمان از اینکه یک استعداد جوان را کشف و در این جشنواره به هم معرفی میکنند و بازدیدکنندگان متعجب که چگونه چنین هنرمندی تاکنون به جهانیان معرفی نشده است. هر چند زمانی که این سرقت هنری بزرگ برملا شد، فیلم از برنامهی جشنواره خارج شد و دوستان انیماتور فریاد برآوردند که عاقبت جشنوارهای که در هیئت انتخابش یک نفر از خانوادهی انیمیشن حضور ندارد همین است. نکتهی عجیب این ماجرا این بود که چرا جوان هنرمند ما، دست کم سراغ یک فیلم و کارگردان گمنام تر نرفته است؟! نگران نباشید! خبر خوبی برای شما دارم! خوشبختانه نسل جدید انیماتورهای ایران در راهند که بسیار هوشمندانه تر از قبل عمل میکنند. در جشنوارهی بینالمللی پویانمایی تهران، فیلمی حضور داشت به نام شکار. یک فیلم با تکنیک مدادی، گرافیک ساده و قدرتمند و انیمهی درخشان. با ایدهای که هرچند به سرعت پایان خود را فاش میکرد اما دست کم، خوشساخت بود. کارگردان، نویسنده، انیماتور، فیلمنامه نویس، صداپیشه، صدابردار، صداگذار و بسیاری عوامل دیگر فقط یک جوان ایرانی بود. (متاسفانه از این گونه اسامی مخفف مانند ه.خ. که برای برخی بزهکاران استفاده میشود متنفرم!) اگر کاتالوگ جشنواره را در اختیار دارید به سرعت این فیلم را پیدا کنید، به تصویر آن دقت کرده و خلاصهی داستانش را بخوانید. حال به این آدرس در سایت YouTube بروید. جالب نیست؟ فیلم کوتاه انیمیشن Prey ساختهی Tom Kyzivat که در سال 2007 در جشنوارهی Anima Mundi در برزیل موفق به دریافت جایزه شده است. نام اصلی فیلم Prey به مفهوم شکار، صید و طعمه است که در کاتالوگ جشنواره Hunting ترجمه شده که در واقع به فعل شکار کردن اشاره دارد. دوستان انیماتور! بیایید این بار فریاد نزنیم! هیئت انتخاب این جشنواره همه از اهالی انیمیشن هستند. این فیلم به جشنواره آمد و حق یک فیلم دیگر که به جشنواره راه پیدا نکرد پایمال شد. مطمئن نیستم که حق گرفتنی است یا خوردنی، اما احتمال میدهم اگر این فیلم با تیتراژ اصلی خود و از طرف صاحب اثر به جشنواره ارسال میشد نظر دوستان در هیئت داوری را جلب میکرد و چه بسا با دست پر به خانه میرفت! اما با تیتراژ فعلی چنگی به دل نمیزند! منتظر پاسخ شما هستم. به من بگویید چه فکر میکنید و چه باید کرد. آیا حق این نیست که صاحب اثر را محترم شمرده و از این فاجعه خبردار کنیم؟ |
